
Een fatale val. Twee verdwenen meisjes. Een gruwelijke waarheid. Drie jaar nadat Elvira Lind spoorloos verdween uit een jeugdzorginstelling, duikt ze plotseling weer op. Tijdens een bruiloft valt ze van een kerktoren en overlijdt ter plekke. Was het zelfmoord, een ongeluk of is er meer aan de hand?

Drie jaar geleden verdween Elvira Lind spoorloos uit een jeugdzorginstelling. Niemand weet waar ze is gebleven, tot ze tijdens een bruiloft van de toren van een kerk valt en ter plekke overlijdt. Heeft ze zichzelf van het leven beroofd of is ze vermoord? Rechercheur Idun Lind staat voor een raadsel: waar leefde Elvira al die tijd, en hoe kwam ze op deze plek terecht? Terwijl Idun het verborgen leven van het meisje probeert te reconstrueren, stuit ze op misbruik, stilzwijgen en falende volwassenen. Wanneer blijkt dat nog een meisje is verdwenen, wordt de zaak nog complexer en grimmiger.
Na Het Appelmeisje en De Dondermaker waren mijn verwachtingen voor De Schaduwzus behoorlijk hoog. Inmiddels ken je Idun Lind, haar collega’s en de wereld waarin ze zich bewegen, waardoor je vanaf de eerste hoofdstukken weer makkelijk in het verhaal zit. Toch voelt dit derde deel anders. De zaak rond Elvira is donker en grimmig en laat zien dat je niet altijd veilig bent op de plekken waar je het wel zou moeten zijn.
Tina N. Martin neemt de tijd om het verhaal van Elvira stukje voor stukje bloot te leggen. Wat is er gebeurd in de drie jaar dat ze verdwenen was? Waar verbleef ze? En waarom duikt ze juist nu weer op? Die vragen blijven voortdurend door je hoofd spelen en worden pas aan het einde van het boek echt beantwoord. Ondertussen komen thema’s als jeugdzorg, misbruik en volwassenen die wegkijken steeds dichterbij. Dat maakt het verhaal niet alleen spannend, maar soms ook ongemakkelijk echt.
Wat ik sterk vind, is dat Martin nergens doorslaat in sensatie. De Schaduwzus kan hard en grimmig zijn, maar de personages blijven centraal staan. De spanning wordt steeds verder opgevoerd en richting het einde vallen de puzzelstukjes in hoog tempo op hun plek. Wat mij betreft opnieuw een sterk deel in de serie. De Idun Lind serie is wat mij betreft een blijver.
In De Schaduwzus leer je Idun opnieuw wat beter kennen. Haar privéleven krijgt steeds meer vorm en ook de band met haar collega’s is inmiddels vertrouwd. Ze hoeft niet perfect te zijn en maakt soms keuzes waar je zelf misschien je vraagtekens bij zet. Maar dat is precies haar kracht. Na drie boeken voelt Idun niet meer alleen als de rechercheur die een zaak moet oplossen, maar als een echt personage van wie je wilt weten hoe het verdergaat.
De Schaduwzus is zo’n Scandinavische thriller waarin een mysterieuze zaak en een zwaar maatschappelijk thema sterk samenkomen. De verdwijning van Elvira, haar plotselinge dood en de zoektocht naar wat er in die drie verloren jaren is gebeurd, zorgen voor genoeg vragen om je aan het lezen te houden. Tegelijkertijd schuwt Tina N. Martin onderwerpen als misbruik, jeugdzorg en volwassenen die wegkijken niet. Dat geeft het verhaal net dat beetje extra.
Ken je Idun Lind al uit de eerdere boeken? Dan wil je dit derde deel zeker niet missen. Je kunt De Schaduwzus los lezen, maar wat mij betreft begin je gewoon bij Het Appelmeisje. Zo leer je Idun en de andere personages echt kennen en zie je hoe de serie zich steeds verder ontwikkelt. Hou je van Scandinavische thrillers die spannend en soms behoorlijk rauw zijn, maar waarin ook ruimte is voor de mensen achter de misdaad? Zet De Schaduwzus dan zeker op je leeslijst.
Verkrijgbaar bij je lokale boekhandel of online, lezen dus!
Geef een reactie